ถ้าทุกวัน…มีคนไปทานข้าวเย็นด้วย

   ถ้าทุกวัน…มีคนไปอ่านหนังสือเป็นเพื่อน

   ถ้าทุกวัน…มีคนบอกราตรีสวัสดิ์

   ถ้าทุกวัน…มีคนคอยถามว่ากินข้าวยัง

ยังจะอยากได้อะไรจากเค้าอีกหรือ

     มองจากหัวใจ  ฉันต้องการมากกว่าเพื่อน 

     

     มองจากสมอง  แล้วอย่างนี้มันต่างจากแฟนตรงไหน 

แต่ความรัก ไม่ได้ใช้แค่สมองหรือหัวใจของคนคนเดียว

มันประกอบด้วยสิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้น หัวใจ สองดวง คนสองคน 

สูตรที่เรียบง่าย ได้ผลลัพธ์ออกมาร้อยแปด 

   ออกมาเป็นรอยยิ้ม          ออกมาเป็นน้ำตา

   ออกมาเป็นเสียงหัวเราะ   ออกมาเป็นการร้องไห้

   

   สุดท้าย  ส่วนประกอบแค่ครึ่งเดียว  บอกไม่ได้หรอกว่า ความรักที่เริ่มมาจะจบอย่างไร  

ต้องรออีก-ครึ่ง-หนึ่ง เพื่อให้ครบถ้วน 

ใส่เวลาเข้าไป บ่มเพาะความรักให้สุกงอม

แร้วจะได้รู้ว่า รสชาติ ของความรักที่ร่วมกันปรุงมา จะหอมหวานหรือขื่นขม  

สิ่งไดเกิดขึ้นแล้วมักดีเสมอ 

แม้จะไม่หอมหวาน 

แม้จะไม่สวยงาม 

แม้จะขมขื่น

แม้จะปวดร้าว

แต่อย่างน้อย เราก็ได้รู้จัก ความรักมากขึ้นอีก แม้จะเป็นด้านเลวร้ายของความรักก็ตาม

ถ้าเราไม่เคยรู้จักความทุกข์ เราจะรู้สึกถึงความสุขได้อย่างไร

แต่ถ้าความรักนั้นเกิดจากการทำร้ายผู้อื่น มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูก

การที่ได้ของที่หายากมา เป็นเรื่องที่ดี 

แต่การได้มาด้วยวิธีการบางอย่างก็ไม่ใช่เรื่องถูก

เรื่องที่ดี ไม่ใช่เรื่องที่ถูกเสมอไป

บางครั้ง เราก็ต้องเลือกระหว่างเรื่องที่ถูก และดี 

แต่เราจะเอาอะไรเป็นที่ตั้ง 

ถูกเป็นเรื่องของ ภาพรวมมอง

ดีเป็นเรื่องที่ส่วนตัวมอง 

ขึ้นกับบรรทัดฐาน ของแต่ละคน 

มีคนเคยบอกว่า extern ทำได้ทุกอย่าง………. ไม่สิ ความจริงก็คือ ต้องทำได้ทุกอย่าง

 

เราก็คิดมาตลอดว่า ทำยังไง๊…….ยังไง ให้มันทำได้ทุกอย่าง

 

พี่บอกว่า………แค่เปลี่ยนเสื้อ แกก็ทำได้ทุกอย่างแร้ว…..

 

เปลี่ยนจากแขนยาวมาเป็นแขนสั้น แกก็จะทำได้ทุกอย่างเอง

 

ความจริงก็คือ การที่เราโตขึ้น มันไม่ใช่การเปลี่ยนเสื้อหรอก เป็นการเปลี่ยนหน้าที่ เปลี่ยนระดับของความรับผิดชอบ เช่นเดียวกับ เสื้อกาว์น "แขนยาว"

 

เสื้อ extern เป็นแค่ "สัญลักษณ์" ที่จะบอกว่า "เราต้องรับผิดชอบมากขึ้น" เป็น "1st call" และเป็นการเตรียมพร้อมสู่การเป็นแพทย์ที่แท้จริง

 

สถานการที่ "เสื้อExtern" ต้องเผชิญ บางครั้ง ไม่ใช่แค่เราเป็น "คนแรก" ที่เจอคนไข้ แต่เราอาจเป็น "คนเดียว" ที่ต้องดึงเค้าขึ้นมาจากอันตรายที่กำลังคุกคามชีวิตเค้าอยู่

 

การตัดสินใจต้องมา ต้องมีmanagement ให้คนไข้ การที่จะทำอย่างนั้นได้ ต้อง กอปรด้วย ความรู้และประสบการณ์ ต้องอ่าน ต้องเจอ ต้องหัดทำ ต้องสะสม

 

ครั้งแรกอาจพลาดพลั้ง แต่ก็ให้เป็นบทเรียนที่สำคัญว่าครั้งต่อไปเราไม่พลาด ค่าเรียนรู้บทหนึ่งๆอาจแลกมาด้วย แขน 1 ข้าง เส้นเลือด 1เส้น หรือแม้แต่ ชีวิต 1 ชีวิต

 

ไม่ว่าอะไรก็ตาม เราก็ไม่อาจชดใช้ในสิ่งที่สูญเสียไป แต่เราชดเชยด้วยการ รักษาผู้อื่นต่อไป

 

อย่าให้สูญเปล่า ……….

 

เสื้อสามารถ ที่ใส่แล้วทำได้ทุกอย่าง  ……

ไม่ใช่ว่า คนที่ไปใส่ "จะทำได้ทุกอย่าง" แต่คนที่จะใส่ "ต้องทำได้ทุกอย่างก่อน"   ถึงจะใส่มันได้ ใช้เวลา 5 ปีให้คุ้มค่า เตรียมให้พร้อม เพราะเราเป็นนักศึกษาแพทย์ แค่ 5 ปี ปีสุดท้ายเป็น

 

 

E-X-T-E-R-N

 

 

วันนี้ …….ลองถามตัวเองว่า

 

"คุณทำตัวให้เหมาะกับเสื้อที่คุณสวมหรือยัง"

มานไม่มีเหตุผลหรอก

 

ไม่รู้ว่าเริ่มจากตรงใหน กว่าจะรู้ก็ รัก- ไป-แล้ว-หละ

 

ทามไงได้

 

ก็………………….ไม่ต้องทำอะไร เพราะอะไรนั่นหรือ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพราะความรัก ไม่มีเหตุผลไงหละ

 

 

อิอิ

 

เพื่อนบอกว่า อยากรู้วิธีจีบสาวติดป่าว

 

 

มานบอกว่าง่ายจะตาย ก็แค่ แกจีบทีละคนสิ 555

 

 

เหนื่อยเลย อิอิ

 

เราก็นะ ไม่ได้จีบทีละหลายคนซักหน่อย

 

 

อิอิ เพ้อ เจ้อ กำลังจะออกข้างนอกแร้ว ความพร้อมต่ำมากกกกกกกกกกกกกก

 

สู้ตาย อีก สองอาทิตย์เจอกัน

 

 

 

extern

 

 

คำที่รอคอย เมื่อมีการเปลี่ยนแปลง   มันไม่ได้มาแค่อำนาจ มันมากับความรับผิดชอบด้วย

(หน้าที่อันยิ่งใหญ่มากับความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง คำพูดนี้ยิ่งกว่าจริงอีก)

 

เรียนธรรมดาก็จะตายแล้ว  ความรู้ไม่มี พอปี 6 เค้าอยากให้เราทำงานได้มากขึ้น เอา skill อีกด้วย

 

นอกจากนี้ยังมีน้องใหม่ต้วมเตี้ยมตามกันมาอีก ใหม่ซะจนกลัวเลยว่าตอน ปี 4 ทำไมเราไม่รู้อะไรขนาดนี้เลยหรือ 555

 

รับผิดชอบมากขึ้น ดูแลคนอื่นมากขึ้น แต่ก็ต้องไม่ลืมดูแลตัวเอง อิอิ สู้ตายครับ นับถอยหลัง 48 สัปดาห์

 

จะเป็นหมอที่ดีให้ได้ 

ลูกโป่งหนึ่งลูก………ลอยอยู่บนท้องฟ้า
คนที่มองเห็นมันบอกว่า"ดีจัง เป็นอิสระลอยไปไหนมาไหนก็ได้"
" ไม่ต้องผูกมัดกับอะไร ไปไหนก็ได้อย่างที่ต้องการ"  " สบายๆ ให้สายลมพัดไปเรื่อยๆก็ดีนะ"

แต่ว่า….มีใครถามมั๊ยว่าลูกโป่งมันอยากลอยไปมาหรือเปล่า 

ลูกโป่ง..คิดว่า  ทำไมฉันต้องลอยไปมาด้วย  ฉันไม่มีที่ยึดเหนื่ยว มันไม่ได้หมายถึงอิสระในการที่จะไปไหนมาไหน แต่มันอาจหมายถึงการที่ไม่มีใครต้องการ 
อาจหมายถึงความโดดเดี่ยวตลอดการเดินทางที่ไม่มีจุดหมาย ไปเรื่อยๆจนกว่าจะหมดลมพัด หรือลมในตัว 
บางครั้ง…….การผูกมัด ไม่ได้เป็นการริดรอนอิสระภาพ แต่เป็นการบอกว่าเราจะเดินเคียงข้างกันตลอดไป

ไม่แน่ ลูกโป่งอาจต้องการอยู่บนมือเด็กน้อย ให้เล่นไปมา พาไปไหนมาไหนด้วย ถึงจะโดนเล่นจนแตกไปก็ไม่เสียดาย เพราะว่าลูกโป่งไม่ได้สร้างมาให้ลอยไปลอยมา แต่สร้างมาเพื่อให้ความสุขแก่คนอื่น ไม่ต้องมากมายหลายคน ขอแค่คนที่ถือลูกโป่งมีความสุขก็พอแล้ว 

ปิดเทอม วาเวนไทน์

 

อยากให้วันนี้มีความหมายมากขึ้น 555

วันปิดเทอม

 

จุดเริ่มต้นแห่งการพักผ่อนทั้งร่างกายและจิตใจ หลังจากใช้งานมานาน

      ร่างกาย…….ที่ฝึกฝนมาเพื่อเป็นแพทย์ที่ดี ปีนี้ไม่ได้ทำอะไรมาก แต่ให้พักเพื่อให้พร้อมกับของจริงในปีหน้า

                 ไม่ได้ออกกำลังเลย   ร่างกายทั่วไปก็อ่อนแอ อิอิ

                 อุตส่าห์ ไปเล่นfitness เพื่อร่างกายที่ดี อิอิ เตรียมใส่ชุด Extern ใหม่

      จิตใจ    ปีนี้ทำงานเยอะขึ้น คุมงานคน แต่รู้สึกว่าไม่ค่อยโตขึ้นเลย อืม ต้องพิจารณาตัวเองซะแว้ว คิดว่าน่าจะโตได้มากกว่านี้นะ

                  มะมีคนดูแลหัวใจเรยอะ   ตอนแรกก็นึกว่าใช่แต่เค้าปฎิเสธไป ก็ไม่เป็นไร อืม คิดมากอยู่ 2-3 วัน เซ็งอยู่เป็นอาทิตย์เลย แต่ก็ดีละ

                                                    ไม่มีเค้าเราก็อยู่ได้   อืม………..ต้องเลิกกันก่อนวันวาเลนไทน์ทุกที

                     กลับมาคุยกับเอ้มากขึ้นแต่ก็ไม่ได้อะไรมาก เป็นน้องสาวที่น่ารักอีกคน อิอิ แต่ก็คงไม่ได้มากกว่านั้นอะ ส่วน  …………..อืมน่ากลัวจริง  กลัวตัวเอง

                     ไม่ได้อยากเป็นคนที่ทำลายความรักใครหรอกนะ ไม่ได้อยากได้มากขนาดต้องไปแย่งชิงมา แต่ว่า….จารอดีมั๊ย ยากจริงๆๆ ยิ่งคุย ยิ่งหวั่นใจ

 

 

น่าจะได้เริ่มต้นอะไรดีๆใหม่ตอนเปิดเทอม ให้พักซัก วัน 2 วัน

ก็ต้องตะลุยอ่านให้ตายไปข้างหนึ่งละกันนะ 555

 

ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดี ปีแห่งการทดสอบ 5555 มันก็แค่จุดเริ่มต้น

 

 ฉันทำอะไรลงไป

เกือบจะลืมแต่แล้ว ก็กลับจำ
เกือบเข้าใจ สุดท้ายก็ยังคิดถึงประจำ ยังเหมือนเดิม
ผ่านเข้ามา ทุกครั้งก็ผ่านไป
แต่กับเธอไม่รู้จริงๆ ว่าคืออะไร ยังฝังใจ ไม่ลืม

ทุกๆ ก้าว ที่ผ่านไปเจอเรื่องราวที่เคยเป็นเรา
ฉากเก่าๆ มันเร้า มันรุมคำถามในใจ
ทุกๆ ภาพวันวาน มันเดินย้อนความที่เธอจากฉันไป
เข้ามาเตือนจิตใจ ให้คอยถามตัวเอง

ว่าฉันทำอะไรลงไป ฉันเป็นคนเลวใช่ไหม
อยู่ดีดีก็จากกันไป ความผิดอะไรก็ไม่เคยได้รู้
รักเธอไม่พอใช่ไหม เเม้นานเท่าไร ยังตั้งคำถามอยู่
อยู่ในใจจนตาย หยุดซักทีจะได้ไหม

เบื่อตัวเอง จบแล้วไม่จบไป
ยังวนเวียนคอยซ้ำตัวเอง แล้วได้อะไร เจ็บทุกที
จะกี่คืน กี่ฝัน ที่เจอเธอ ผ่านไปนาน
สุดท้ายก็ยังไม่รู้ทำไม คำถามเดิมทุกที

ทุกๆ ก้าว ที่ผ่านไปเจอเรื่องราวที่เคยเป็นเรา
ฉากเก่าๆ มันเร้า มันรุมคำถามในใจ
ทุกๆ ภาพวันวาน มันเดินย้อนความที่เธอจากฉันไป
เข้ามาเตือนจิตใจ ให้คอยถามตัวเอง

ว่าฉันทำอะไรลงไป ฉันเป็นคนเลวใช่ไหม
อยู่ดีดีก็จากกันไป ความผิดอะไรก็ไม่เคยได้รู้
รักเธอไม่พอใช่ไหม เเม้นานเท่าไร ยังตั้งคำถามอยู่
อยู่ในใจจนตาย หยุดซักทีจะได้ไหม

ฉันทำอะไรลงไป ฉันเป็นคนเลวใช่ไหม
อยู่ดีดีก็จากกันไป ความผิดอะไรก็ไม่เคยได้รู้
รักเธอไม่พอใช่ไหม เเม้นานเท่าไร ยังตั้งคำถามอยู่
อยู่ในใจจนตาย หยุดซักทีจะได้ไหม